Crash…
Sabi nila, every driver has his or her own "banggaan and car damaging experience". un ung: "na-matrikulahan ung driver sa pagmamaneho"– which means na nakabangga ka na. kelangan mo raw mabangga kahit once in your life para ka matuto..oh well, marunong naman ako magdrive, un nga lang, hindi pa ko talga pinagddrive officially.so praktis praktis lang…wala pa naman akong nababangga sa tinagal ng pagpapraktis ko sa driving until today…ang liit kasi nung kalye…sa laguna un, sa subd na tinitirahan ng tita ko at mga pinsan ko. so un, mejo muntik ko lang naman banggain ung parang bakod na humaharang pababa sa creek. mejo sumampa na ung car namin paakyat sa bangketa at gusto ko pa raw isagad hanggang umabot kami at bumagsak sa creek. buhay pa naman ako at ung kasama ko sa car.wala naman nasaktan, nakakafreak out lang na nakakatwawa na nakakahiya..nagasgasan ung car namin…wala pa naman dun c papa..kanina lang niya nalaman nung pag-uwi namin..sabi niya, "nabangga ung kotse?!" sabi ko naman, kunyari dedma lang, "oo nga…" alam niya na un na ako ang bumangga nun…eto pa, we found out na hindi lang pala nagasgas ung car, nabasag pa ung "takip" nung ilaw sa harap nung car…grabe this is big time damage na…tapos may gasgas pa pala ung back nung side mirror…bakit nagasgas ung side mirror??kasi nung pabalik na sa tita ko, maliit ung daan tapos ang weird pa ng mga kurba nung daan. hindi balanced!!! bigla nalang may pataas o kaya pababa pala…so aun na nga, pagkabig ko ng manibela, chuk! muntik ko na mabangga ang isang mini van, side mirror lang naman namin ang kumadkad sa kanya noh!dun na kami kinabahan kasi baka habulin kami nung may ari or something, pero hindi yan! go pa rin kami…hindi naman talga siya ang na-damage- an e!GRRRR!!!
Ewan ko ba kung bakit nagaganap sa kin ang mga ganung bagay ngaung mga araw na ito..kahapon naman, tinono ko ung gitara namin sa bahay kasi gusto ko na sana mag-aral mag gitara ngaung bakasyon. ewan ko ba dahil sa tinagal ko nang tinotono un, ngaun lang bumigay ang isang kwerdas nun!!! Shocks talaga! Nabitin ako dun, kelangan ko pa tuloy magpalit ng string…haaaay naku….
Eto pa nga pala ang isa ko pang pagkakaabalahan. A very close friend of mine is leaving…we’re not gonna see him na…pero malay mo after some time, he’ll visit us here, or we can visit him there! I have to preoccupy myself with our "surprise" thingy for him..Personally, I was thinking of giving him something really special…After all, he’s someone really special… I can still remember back in those days…I dreaded the day he’s leaving. When he confirmed that they are really leaving na, I felt weird…Basta, words are not even enough. It felt like I’m losing some part of myself. I wanted to make the most out of everything..I know we can never be… but things went out of control for me.I hid from everyone what I truly felt, pero things still came out and then went out of hand.I never asked what happened, and I never confronted him about things..It ended before it even began, things were very complicated at that time. Now, things have changed and I got the closure I wanted. However, I can’t just forget the truth that once in my life, just before we left high school, I loved someone. Things keep on changing and I am changing as well..However, I just wanted him to know that he was really special..the end..
April 10th, 2006 at 2:19 am
salbahe pero natuwa ako hahah….im not alone! =P